Life Goes On~~

ช่วงนี้เสพติดกล้วยอย่างหนัก ถึงขนาดที่หามากินทุกวัน (อันที่จริงเพราะแม่ซื้อมาทุกวัน) โดยเฉพาะกล้วยน้ำว้าสวนช่วงนี้รู้สึกว่าจะหวานอร่อยเป็นพิเศษ พกไปกินเล่นที่คณะวันละสามสี่ลูกเกือบทุกวันจนมีอยู่ช่วงนึง พี่ห้องคอมถึงขั้นทักว่าวันนี้เอากล้วยมากินรึเปล่า (ฮา) ขนาดพี่ร้านน้ำยังทักเลย

ขอสารภาพความโง่ของตัวเองหน่อย เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่าการปอกกล้วยที่ถูกวิธีคือแกะด้านปลายผล ไม่ใช้ด้านที่ติดกับหวี เพราะตรงปลายผลเป็นส่วนที่มีวิตามินเยอะที่สุด (ก็ปรกติเวลาฉีกออกจากหวีมันก็ขาด ก็เลยตามเลยแกะมันด้านนั้นนั่นแหละ)

จะว่าไปประเทศไทยนี่กินผลไม้ได้ถูกจริงๆ แถมมีให้เลือกหลายอย่างเสียด้วย จำได้ว่าตอนไปฮ่องกงหรือญี่ปุ่นเห็นราคาผลไม้แล้วถึงขั้นกินไม่ลงเลยทีเดียว  -_____- กล้วยลูกละสองร้อยเยน (คิดเป็นเงินไทยราวๆหกสิบบาท) ซื้อบ้านเราคงกินกันได้เป็นหวีๆ 

พูดถึงเรื่องสารเสพติดก็ต้องกาแฟสินะ ไม่ได้กินกาแฟดีดีมานานแค่ไหนแล้วนะ ปีนี้กินแต่กาแฟกระป๋องโดยเฉพาะช่วงโปรเจกต์บ้านสามชั้นคราวก่อนกินไปลังเลยมั้งนั่น (จำได้ว่าวันละกระป๋องอย่างน้อย) พอหลังๆเปลี่ยนจากกาแฟมาติดโค้กแทน(นีก็กินทุกวันวันละขวดอีกเช่นกัน) เพิ่งจะเลิกกินได้สำเร็จเมื่อไม่นานมานี้เอง

สาเหตุทีเลิกกินโค้กก็เพราะหันไปติดอย่างอื่นแทนนั่นแหละ -"-

จะอะไรซะอีกล่ะ ก็น้ำชาขาวเพียวริคุ(ฝาขาว) นั่นแหละ ขวดไม่ใหญ่นัก ราคาก็โอเค (10บาท) ไอ้น้ำตาลกับคาเฟอีน 14.2 มิลลิกรัมเย็นๆนี่มันช่วยให้สดชื่นหลังตรวจแบบจริงๆแฮะ กินไปกินมาพาลเอาเพื่อนแลนด์ติดกันไปอีกสองคน (บอกแล้วว่าติดไม่เชื่อ)

วกกลับมาเรื่องกล้วยอีกรอบ เมนูกลางวันอาทิตย์ที่แล้วแทบจะเรียกได้ว่าต้องมีกล้วยกับเพียวริคุเป็นของคู่กันเลยทีเดียว ส่วนจะมีออฟชั่นเสริมเป็นข้าวร้านกลางหรือแซนวิสหมูหยองก็แล้วแต่ความอยากกินและปริมาณคนหน้าร้านอาหารตอนกลางวันเป็นตัวแปร

จบเรื่องของกิน อาทิตย์ทีจะถึงนี้มีงานจุฬาวิชาการซึ่งมีประกาศหยุดการเรียนการสอน(แต่ไม่ได้หยุดทำงาน) งานดูเหมือนน้อย(ก็ทำตัวหนีความจริงอยู่นี่นา) ก็คงมีแวบๆไปคณะช่วยงานเค้าบ้างล่ะนะ อยู่บ้านก็คงเอาแต่นอน